De Uitstapper: Theo van Mourik

"We krijgen nog wel eens een factuur binnen op een bedrijfsnaam die al jaren niet meer bestaat"

Na het afronden van een administratieve opleiding en al administratief werk gedaan te hebben, startte Theo in 1978 bij Centraal Nederland, een voorloper van ons bedrijf. “Het is niet zo dat ik een bijzondere affiniteit met het openbaar vervoer had. Ik zag een personeelsadvertentie in de krant en het leek me wel wat.” Het werk was in die tijd wel iets anders dan nu, geeft Theo toe: “je werd vroeger wat breder ingezet qua werkzaamheden, tegenwoordig ben je meer gespecialiseerd in een specifieke afdeling. Zo draag ik in mijn geval, tot vandaag dan, zorg voor de crediteurenadministratie van Connexxion Taxi Services.” Theo heeft de vele gedaantewisselingen van de verschillende vervoerders die uiteindelijk zijn opgegaan in Connexxion en Transdev met eigen ogen meegemaakt. En de eerdere uitspraak dat hij een wandelend archief is, blijkt als hij zonder problemen de verschillende namen opsomt die bovenaan zijn loonstroken hebben gestaan. “Na tien jaar Centraal Nederland ging ik over naar GSM in Doetinchem wat daarna via GVA, GVM, Oostnet en Midnet, Connexxion is geworden,” vertelt hij. “Dat kan soms verwarrend zijn, ook voor partijen waar we zaken mee doen. We krijgen nog wel eens een factuur binnen op een bedrijfsnaam die al jaren niet meer bestaat,” voegt hij glimlachend toe. Theo vertelt verder: “Connexxion groeide door en uiteindelijk zijn we naar het Zuid-Hollandse Boskoop verhuisd. Hier kwam eigenlijk alle administratie van de verschillende bedrijfstakken terecht. In die tijd is ook mijn focus verschoven van de OV-tak naar de Taxidiensten. Uiteindelijk zijn we verhuisd naar het Laapersveld in Hilversum alvorens te eindigen op de plek waar we nu zijn, aan het Hilversumse stationsplein.”

"Voor mijn katten is het geen bijzondere dag, die verwachten gewoon op tijd hun eten!"

Theo heeft in zijn tijd bij het bedrijf flink wat collega’s de revue zien passeren. “Als je hier al zo lang rondloopt en op zoveel verschillende plaatsen in het land hebt gewerkt, dan heb je heel wat mensen zien komen en gaan. Soms helaas gedwongen, door concessiewisselingen bijvoorbeeld.” Hij denkt dan ook wel even te gaan moeten wennen aan zijn toekomst als gepensioneerde. “Ik heb niet echt plannen, niet echt dingen die ik nu per se wil gaan doen. Eerst maar even afwachten hoe deze pandemie verloopt. Maar ik ga mijn collega’s wel missen. Nou ja, de één wat meer dan de ander natuurlijk,” grapt hij. “Het was de laatste tijd sowieso al vreemd werken, met ineens een computer op mijn eettafel. Ik heb de meeste collega’s de laatste maanden vooral via videogesprekken gezien, dus eigenlijk was ik al een beetje aan het wennen aan de situatie.” Nu zo’n ervaren kracht de spreekwoordelijke deur achter zich dichttrekt, moet zijn plek vanzelfsprekend wel opgevuld worden. “Mijn vervanger was vrij snel gevonden, maar het inwerken ‘op afstand’ is wel een uitdaging in deze tijd,” geeft hij toe.
 
Op zijn laatste werkdag is Theo met een klein gezelschap collega’s naar kantoor gekomen om daar, voor zover de coronamaatregelen dat toelaten, een klein afscheid te kunnen houden. Gebak, bloemen en een verzameling collega’s die via een videoverbinding toch ‘aanwezig’ zijn; de ervaring is toch enigszins compleet. Theo’s teamleider Sjoerd heeft nog een kleine verrassing: een in brons gegoten bus, waar Theo zichtbaar verguld mee is. Op de vraag wat het eerste is dat hij gaat doen als hij na zijn laatste werkdag weer thuiskomt, reageert Theo stoïcijns: “dan pak ik drie zakjes en die doe ik in drie verschillende bakjes. Voor mijn katten is het namelijk geen bijzondere dag, die verwachten gewoon op tijd hun eten!”